Eén van de mijzelf opgelegde doelen leek, om voor een zo groot mogelijke groep lezers, duidelijk te maken wat het onderwerp is. Het zou ook mooi zijn als mijn nichtje van achttien jaar oud, geïnteresseerd de blog-site een keer zou openen. Voorwaarde is dan wel, dat haar voldoende duidelijk zou worden, wat het onderwerp is.
Toen zij naar het onderwerp informeerde en ik haar toelichtte dat het “… over de toevoeging door een kiosk aan de  kwaliteit en waarde van de openbare buitenruimte” gaat, vroeg ze onmiddellijk: “ … En waar gaat het dan over? “. Ik antwoordde, “Het gaat over … dat een mooi plein, nog mooier kan zijn met een leuke bloemenkiosk”.

Ik realiseer me, dat in het analyseren van  -net zoals bij het adviseren over-  “de kwaliteit van de openbare ruimte” vakjargon noodzakelijk blijft. Om zo veel als mogelijk, de objectiviteit te waarborgen. Kiosken vormen onderdeel van het straatmeubilair; het zijn publieke ‘gebruiksvoorwerpen’. Maar dan wel met een levensduur en eigenschappen van een bouwwerk; dus met een eigen specifieke stedenbouwkundige context.

Het onderwerp vereist objectiviteit. Vakjargon is daarbij ondersteunend. Daarmee ben ik mij bewust van een beperkte doelgroep lezers. Maar mijn antwoord zoals hiervoor geformuleerd, houd ik wel permanent in het achterhoofd.